Wilco Leene

Roem

In film on December 29, 2012 at 7:44 pm

Roem is vergankelijk. ‘Fame is something written in the sand’, wist Marilyn Monroe al. Zou dat ook voor de dit jaar overleden actrice Sylvia Kristel gelden?

Hoeveel echte filmsterren kent ons landje? Sylvia Kristel was er een en La Kristel gedroeg zich er dan ook naar, waardoor ze al snel het stempel van diva kreeg, met alle nukken en grillen die daarbij horen. Dat ze in Amsterdam gewoon op straat kon lopen zonder herkend te worden, waar ze in alle andere landen van de wereld een wereldster was, een fenomeen van het witte doek, een ware filmlegende.

sylvia-kristel-muerte--644x362

In mijn boekenkast staat als ‘collectors item’ een klein Japans fotoboek van Emanuelle te pronken, dat ik ooit op een boekenmarkt op de kop wist te tikken. Er is zelfs een neologisme in het Japans opgenomen; ‘emanieru suru’, ofwel ‘emanuelleren’, wat zoveel betekent als een terloopse, extravagante affaire beleven. Hoeveel filmsterren kunnen dat haar nazeggen?

Als ik aan haar denk, zie ik meteen de literaire oppergod Hugo Claus voor me, zoals ze daar samen op de scooter door Parijs scheurden, zij onzeker sturend voorop, hij losjes lachend nochalant delegerend achterop in de hoogtijdagen van hun artistieke romance. La Dolce Vita in optima forma.

Hoe Claus de set van Emanuelle op stormde, en de regisseur aanspoorde haar meer te laten bewegen, omdat ze erbij lag ‘als een dooie vis’. Hoeveel Kristel zou er uiteindelijk in de zo bejubelde liefdesgedichten van Claus uiteindelijk terecht zijn gekomen? Of was ook zij een echo van zijn eerste grote, fatale liefde waar alle poëzie later uit voortkwam?

Ik heb haar nog een keer voor een kleine blunder kunnen behoeden. Het was hier in Amsterdam, de dag voor de laatste grote zonsverduistering in augustus 1999. Toen ik een speciaal brilletje ging kopen stond ze plots naast me aan dezelfde toonbank. Gekleed als een dame in een wolk van parfum met een zwarte hoed op. Er ging wel degelijk een schok van herkenning door mij heen.

Ze was in lichte paniek, ze dacht dat ze bijna te laat was voor het spektakel. Haar schattige onhandigheid was aandoenlijk om te zien. Ik probeerde haar gerust te stellen door haar duidelijk te maken dat de verduistering pas morgen plaats zou vinden. Toen ze dat even tot haar door liet dringen slaakte ze een zucht van verlichting en bedankte me alsof ik haar een kleine ramp had weten te besparen.

De schrijver W.F. Hermans was in de herfst van haar bestaan een stille bewonderaar van Sylvia, en hij heeft haar geheim dan ook het beste weten te benaderen; hoe ze alles voor de camera kon onthullen zonder zich bloot te geven, hoe ze naakt toch zo puur en maagdelijk kon blijven, hoe ze in alles toch Nederlands bleef, en dus een beetje preuts.

“Hoe bloot ze er ook bijliep, ik had voortdurend het gevoel dat ze een onzichtbaar Volendammer mutsje was blijven ophouden. [...] Wanneer je Sylvia Kristel ziet, haal je het geen ogenblik in je hoofd aan ondeugende dingen te denken, ook al is ze poedelnaakt.”

Het verbaasde me te horen dat ze slechts 60 jaar is geworden. Ik weet niet goed meer of ik dacht dat ze jonger of juist ouder was. Echte filmsterren kennen geen leeftijd, ze zijn tijdloos geworden. Ze zweven ergens in ons achterhoofd en tussen de sterren. Ze zijn onsterfelijk.

About these ads

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: