Wilco Leene

Noorderzon

In Uncategorized on August 8, 2012 at 5:38 pm

Er zijn stemmen die voor altijd in het geheugen staan gegrift.

De stem van Ischa natuurlijk, maar ook die van Henk Hofland. Altijd onderbroken door een sigaret, als noodzakelijk hulpmiddel om de gedachten verder aan te scherpen. Zo luister ik tot diep in de nacht met dubbel genoegen naar het marathon gesprek van beide heren, uit 1986.

Door een wonderlijk toeval zie ik nog geen dag later Hofland zelf hier in de stad de kruising Hobbemakade met de Ceintuurbaan oversteken. Ik twijfel even maar kan niet nalaten hem even aan te spreken. Bij het horen van de naam Ischa lichten zijn pretoogjes meteen op.

‘Ja, wat een aardige jongen was dat’, mijmert Hofland hardop over Ischa. ‘De laatste keer dat ik hem zag, was hier, op dit kruispunt. Drie dagen later was ie er niet meer’. De verontwaardiging in zijn stem. ‘Weg, zomaar!’

We hebben het over zijn moeder die zo mooi kon vertellen, over Ischa dus en over New York waar ie niet meer woont, weggevlucht voor de anti-rook terreur van de gezondheidsmaffia. Als ik hem zeg dat burgemeester Bloomberg nu zelfs denkt over een verbod op roken binnenshuis, schudt hij zijn hoofd in ongeloof. ‘Zijn ze daar nu helemaal gek geworden?’.

Hij dist een aardige anekdote op uit zijn tijd in New York, hoe hij halverwege jaren 80 min of meer noodgedwongen in het roemruchte Chelsea Hotel belandt; hij woont in een ander huis maar de huur wordt van het ene op het andere moment verdubbeld. Verbolgen schakelt hij een advocaat in, die hem na lang wikken en wegen adviseert: je kunt het beste met de noorderzon vertrekken…!

‘En dat heb ik toen maar gedaan, ik ben toen met de noorderzon vertrokken’,  zegt hij met een grijns, waarschijnlijk ook omdat het zo’n treffend mooie loepzuivere Hollandse uitdrukking is. Met de noorderzon vertrekken… Ja, wie wil dat nou niet, zo af en toe?

Hij heeft al minstens drie keer met zijn sigaret en aansteker de beweging naar de mond gemaakt zonder hem echt aan te steken, maar besluit nu door te lopen en dat wel te gaan doen. De sigaret van Hofland kan niet langer wachten.

En dan heb ik hem nog niet eens verteld dat ie vroeger op mijn studentenkamer lange tijd als een soort aansporing boven mijn bed hing, zodat ik elke ochtend opnieuw kon denken; Hofland is zijn stukje al aan het tikken, nu ik nog.

Als ik even later achterom kijk, is hij alweer met de noorderzon vertrokken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: