Wilco Leene

Archive for the ‘film’ Category

Roem

In film on December 29, 2012 at 7:44 pm

Roem is vergankelijk. ‘Fame is something written in the sand’, wist Marilyn Monroe al. Zou dat ook voor de dit jaar overleden actrice Sylvia Kristel gelden?

Hoeveel echte filmsterren kent ons landje? Sylvia Kristel was er een en La Kristel gedroeg zich er dan ook naar, waardoor ze al snel het stempel van diva kreeg, met alle nukken en grillen die daarbij horen. Dat ze in Amsterdam gewoon op straat kon lopen zonder herkend te worden, waar ze in alle andere landen van de wereld een wereldster was, een fenomeen van het witte doek, een ware filmlegende.

sylvia-kristel-muerte--644x362

In mijn boekenkast staat als ‘collectors item’ een klein Japans fotoboek van Emanuelle te pronken, dat ik ooit op een boekenmarkt op de kop wist te tikken. Er is zelfs een neologisme in het Japans opgenomen; ‘emanieru suru’, ofwel ’emanuelleren’, wat zoveel betekent als een terloopse, extravagante affaire beleven. Hoeveel filmsterren kunnen dat haar nazeggen?

Read the rest of this entry »

Gezicht

In film on December 14, 2012 at 10:54 pm

Een goede film opent je ogen. Een goede acteur leert je kijken. De inmiddels 86-jarige Amerikaanse Harry Dean Stanton is zo’n acteur. Hij speelde ontelbare rollen in honderden films. En hij was Travis in ‘Paris, Texas‘, de klassieke road-movie van Wim Wenders uit 1984.

images-2

De documentaire ‘Partly Fiction‘, onlangs op het IDFA te zien, werpt een mooi licht op de persoon achter de acteur, maar laat de mythe volledig intact.

In al die films is hij meestal een man van weinig woorden, maar zo legt regisseur David Lynch thuis naast hem op de bank geduldig uit, dat is slechts schijn. Er is geen enkele acteur die zo goed ‘between the lines‘ kan acteren als Stanton. Zijn gezicht vertelt het verhaal. Harry vult dat aan met een advies dat hij ooit van een oudere acteur kreeg: ‘let the wardrobe do the acting‘.

Read the rest of this entry »

Filmkus 3

In film on September 20, 2012 at 4:14 pm

You must remember this, a kiss is still a kiss. De meest onvergetelijke, meeslepende en indrukwekkende filmkus van het witte doek. Een korte verhandeling over dit fascinerende fenomeen, aan de hand van een persoonlijke keuze van de mooiste exemplaren aller tijden, in vijf afleveringen.

kissMP

Filmkus 3: Scarlett Johansson en Jonathan Rhys Meyers in Match Point, 2005

De kus als bezegeling van het lot. Scarlett Johansson en Jonathan Rhys Meyers lopen elkaar tegen het lijf in upper-class Londen. Ze hebben allebei een ander, maar kunnen hun gevoelens voor elkaar niet stoppen, wat tot een climax komt in de regen in een maïsveld ergens op de Engelse country-side.

Helemaal verregend vergeten ze voor even alles en iedereen om zich heen. Vanaf hier is er geen weg terug, en zal deze verboden liefde op een rampzalig einde uitlopen, laat dat maar aan regisseur Woody Allen over.

De mooiste regenkus sinds Turks Fruit.

Filmkus 2

In film on August 27, 2012 at 7:41 pm

You must remember this, a kiss is still a kiss. De meest onvergetelijke, meeslepende en indrukwekkende filmkus van het witte doek. Een korte verhandeling over dit fenomeen, aan de hand van een persoonlijke keuze van de mooiste exemplaren aller tijden, in vijf afleveringen.

Filmkus 2: Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg in A bout de Souffle, 1960.

De kus als stilzwijgend verbond tegen de rest van de wereld. Belmondo moet alle moeite doen om als rebelse vrijbuiter de jonge Seberg over te halen tot het grote avontuur. Hij is de vagebond zonder huis en haard, haar slaapkamer is zijn favoriete verblijfplaats.

Zelfs in deze kus-scène past regisseur Godard zijn fameuze ‘jumpcut’ stijl ongenadig toe; van de kus zien we alleen het einde, de lippen die secondenlang onbeweeglijk op elkaar blijven rusten, maar hun effect kennelijk niet hebben gemist. De rest van de scène speelt zich voornamelijk onder de lakens af.

Filmkus

In film on August 25, 2012 at 10:26 am

Nu Vertigo van Hitchcock verrassend genoeg voor het eerst is verkozen tot beste film aller tijden in de prestieuze verkiezing van Sight & Sound, is het de hoogste tijd even stil te staan bij wat ik zelf nog net even iets belangrijker acht; de mooiste filmkus aller tijden.

‘You must remember this, a kiss is still a kiss’. De meest onvergetelijke, meeslepende en indrukwekkende filmkus van het witte doek. Een korte verhandeling over het fenomeen filmkus, aan de hand van een persoonlijke keuze van de mooiste exemplaren aller tijden, in vijf afleveringen.

Filmkus 1: Brigitte Bardot en Jean-Louis Trintignant in ‘Et Dieu Crea La Femme‘ van Roger Vadim, 1956

De kus als ultieme bewijs van de verovering. Bardot is als de jonge onrustige en onstuimige Juliette net in het huwelijksbootje gestapt met Trintignant, en dit is het eerste moment dat ze echt alleen samen zijn. Om haar maagdelijkheid te onderstrepen is Bardot slechts gehuld in witte lakens.

Het bijzondere aan deze kus is dat de klassieke rolverdeling wordt omgedraaid; hier is de vrouw de jager en niet de prooi, een unicum in die tijd. Saillant detail is dat Bardot tijdens de opnames van deze film haar ontdekker en echtgenoot Vadim voor haar tegenspeler in de steek liet.

Blond

In film on August 13, 2012 at 7:31 pm

Mijn vader was gek op Doris Day. Hij sloeg geen film met haar over. In zijn jeugd in de naoorlogse jaren 50 ging hij zo vaak als hij maar kon speciaal voor haar naar een van de vele bioscopen die Amsterdam toen rijk was. Zijn hele leven heeft hij met een foto van Doris Day in zijn portemonnee rondgelopen. Hij was even trouw aan zijn grote filmliefde als aan mijn moeder.

Hollywood heeft ons lange tijd gebombardeert met blonde actrices, van ‘the girl next door’ Doris Day tot seksbom Marilyn Monroe. Het domme blondje als onverwoestbaar archetype. In bijna alle artikelen naar aanleiding van de 50e sterfdag van Marilyn Monroe is het meest herkauwde recept van het succes van Marilyn als sekssymbool dat van ‘het meisje dat gered moet worden’.

Pages: 1 2

Held

In film on August 9, 2012 at 6:32 pm

Wat is een held? ‘Een held is iemand die straffeloos onvoorzichtig is geweest’, in de definitie van W.F.Hermans. Daaruit spreekt een zekere mate van onverschrokkenheid, zo niet roekeloosheid.

Een held is in elk geval iemand die geen platgetreden paden bewandelt. Iemand die zich de wet niet laat voorschrijven in het leven, maar doet wat ie moet doen, ongeacht wat de mensen ervan denken. Type Jan Cremer, Ramses Shaffy of Rutger Hauer.

Vrijgevochten geesten. Sterke persoonlijkheden die alles zichzelf lijken te hebben aangeleerd. Autodidacten. En omdat ze stug volhouden, zichzelf en hun idealen niet verloochenen, onstaat er vanzelf diepte en reliëf. Het amateurisme dat hun werk in het begin vaak kenmerkt gaat achteraf door voor het grootst denkbare naturel.

Er is een prachtig fragment van de jonge Rutger Hauer voor ie beroemd werd uit de documentaire ‘Blond, Blue Eyes’ van Simone de Vries uit 2006. Hij scheurt op een brommer door het bos met zijn vriendin als een pasverworven trofee achterop. Een mengeling van bravoure, speels gemak en een beetje bluf. Zolang je mij vertrouwt, kan je niks gebeuren.

Het is Turks Fruit avant la lettre. De Rutger uit dit fragment lijkt als twee druppels water op de Rutger die niet veel later in de film opduikt. Zoals hij zijn meisje achterop de brommer rondrijdt, zo zwiert hij met zijn bruid achterop de fiets door de stad. Het lijkt wel een echo in de tijd, de film als echo van de werkelijkheid.

Betekent dit nu dat Rutger in deze film slechts zichzelf is, of speelt, en juist daarom zo jong en onbevangen, zo authentiek overkomt? Of is het zo dat de Rutger van die tijd simpelweg altijd en overal zichzelf is, of er nu een camera op hem staat gericht of niet?

In dezelfde docu doet zijn vrouw Ineke de bekentenis niet alleen op Rutger te zijn gevallen vanwege zijn uiterlijke charme maar ook door zijn innerlijke gevoelige kant, zoals die vooral tot uiting komt in het voordragen van de mooiste poëzie. Hij deed dit niet slechts om de vrouwen in te palmen, hij houdt nog steeds van poëzie, en schrijft af en toe zelf gedichten.

Een held is iemand die zichzelf nooit zal verloochenen.

%d bloggers like this: