Wilco Leene

Archive for the ‘popmuziek’ Category

Verdwaald

In berlijn, popmuziek on March 31, 2013 at 11:53 pm

Het laatste liedje van Bowie zit nu al weken in mijn hoofd en ik krijg het er waarschijnlijk niet meer uit. Het is onderdeel van de soundtrack van mijn Berlijn geworden. En niet alleen omdat ik hier ondanks een goede voorbereiding nog steeds regelmatig verdwaal. Where are we now, where are we now?

Image

De Duitse camera crew waar ik de eerste keer mee ga draaien voor de talkshow van Maybrit Illner bij de ZDF heeft vreemd genoeg de song nog niet gehoord. Terwijl het toch allebei echte geboren Berliner zijn, de een uit West, de ander uit Oost. Weten ze dan niet dat een van de grootste iconen uit de popmuziek met een nieuw nummer een heuse ode aan hun stad heeft gebracht? Nee, dat is ze volledig ontgaan.

Wat is het toch met dat nummer, dat het meteen zo aangrijpt vanaf de eerste keer dat je het op de radio hoort? Is het de manier waarop deze unieke stem uit duizenden de ijzingwekkende stilte van jarenlange afwezigheid doorbreekt?

Read the rest of this entry »

Advertisements

Stem

In popmuziek on August 21, 2012 at 5:24 pm

Zijn stem is in de loop van de jaren zeker drie octaven gezakt, maar zijn boodschap heeft nog nauwelijks aan kracht ingeboet. Vandaag treedt de oude bard Leonard Cohen hier twee avonden op in de stad in het Olympisch Stadion.

cohen

Buurtbewoners krijgen een opvallende glanzende folder van de organisatie in de bus met tekst en uitleg. Er wordt vooraf gewaarschuwd voor mogelijke geluidsoverlast tijdens het concert. Eventueel is er de mogelijkheid aan de bel trekken als het de spuigaten uitloopt. Kan je daarmee ook het concert stilleggen? Krijgt Leonard dan via een oortje ingefluisterd dat ie het nog rustiger aan moet doen?

Geluidsoverlast is nu niet meteen het eerste waar je aan denkt bij een zo uitgesproken ingetogen artiest als Cohen. Sommige nummers zijn van zichzelf al zo zacht en breekbaar dat ze haast moeten worden gefluisterd om ze niet bij voorbaat te verkrachten.

De folder spreekt ronkend over ‘de oudste levende artiest’ die ‘geschiedenis schrijft met zijn komende wereldtournee’. Laat generatiegenoot Dylan het maar niet horen. Als Cohen al geschiedenis schrijft met zijn tournee, wat doet Dylan dan met zijn ‘never ending tour‘ die nu al jaren duurt? Het universum herschikken?

De reden achter de opleving van Cohen op zijn oude dag is minder heroïsch en eerder banaal; na een decennium stilte als zen boeddhist bleek zijn manager ongemerkt al zijn miljoenen er doorheen te hebben gejaagd.

Wel aardig is de omschrijving van Cohen als ‘songdichter’. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van dit begrip gehoord, wel van ‘songwriter’ natuurlijk en ook van het Nederlandse tekstdichter. Het is wel een goede vondst. Cohen zit ergens tussen zanger en dichter in, hij ‘zingzegt’ zijn teksten, zijn songs zijn net zo goed ‘spoken words’ poëzie. Hij is de zingende dichter, de songdichter.

Hoeveel ik in mijn leven aan Leonard Cohen te danken heb, is moeilijk in te schatten. Zijn songs bieden troost aan gebroken harten, getormenteerde zielen en ‘beautiful losers’, nog altijd.

Eindeloos naar zijn teksten luisteren, wegdromen bij de betoverende foto van Marianne gekleed in slechts een handdoek achter op het album ‘Songs From A Room’. De verloren liefde waarvoor hij al die prachtige nummers heeft geschreven, zo beeldde ik me dan in. En hoe vaak heb ik mijn geliefde niet naar het einde van de liefde gedanst?

Echt gebeurd: Dylan die ooit Cohen aan actrice Elisabeth Taylor voorstelde met de legendarische woorden: ‘kom, laat me je voorstellen aan een echte dichter’.

%d bloggers like this: